Η δικαστική απόφαση για τον κτηνοτρόφο από τις Φέρες, που καταδικάστηκε και σε δεύτερο βαθμό για το περιστατικό με τους ανθρώπους που είχαν εισέλθει στην περιοχή, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα βαθύτερο ζήτημα για την ακριτική κοινωνία του Έβρου. Η μείωση της ποινής από τους 27 στους 9 μήνες δεν αναιρεί το γεγονός της καταδίκης και αφήνει πίσω της έντονο προβληματισμό για τον ρόλο, τα όρια και την αντιμετώπιση των κατοίκων μιας περιοχής που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των γεγονότων του Μαρτίου.
Ο Αγροτικός και Κτηνοτροφικός Σύλλογος Αλεξανδρούπολης εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αποτυπώνει την απογοήτευση, αλλά και την επιμονή των ανθρώπων του Έβρου να παραμείνουν στον τόπο τους, στα χωράφια, στα κοπάδια και στα χωριά τους.
Ακολουθεί η ανακοίνωση του Συλλόγου
«Πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε η δικαστική διαδικασία για τον κτηνοτρόφο από τις Φέρες, σχετικά με το περιστατικό της σύγκρουσης με λαθρομετανάστες που είχαν εισέλθει στην περιοχή.
Δυστυχώς, και σε δεύτερο βαθμό, ο συνάδελφος κτηνοτρόφος κρίθηκε ένοχος.
Ναι, η ποινή μειώθηκε από τους 27 στους 9 μήνες.
Όμως η ποινή παραμένει ποινή.
Και η απόφαση αυτή δεν μπορεί παρά να προκαλεί θλίψη, απογοήτευση και έντονο προβληματισμό .
Τον Μάρτιο, όταν τα σύνορα της χώρας μας βρέθηκαν αντιμέτωπα με μια πρωτοφανή πίεση, οι κάτοικοι του Έβρου ,αγρότες, κτηνοτρόφοι και απλοί πολίτες,βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή.
Άφησαν τις δουλειές τους, τις οικογένειές τους και τις καθημερινές τους υποχρεώσεις και στάθηκαν εκεί όπου αισθάνονταν ότι τους καλούσε το καθήκον τους , στην υπεράσπιση του τόπου τους και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας.
Δεν ζητήσαμε ποτέ ανταμοιβή.
Δεν ζητήσαμε προνόμια.
Δεν προβάλαμε τον ρόλο μας στις εξελίξεις. Αντιθέτως, επειδή θεωρήσαμε ότι τα γεγονότα αφορούσαν το εθνικό συμφέρον, ουδέποτε διεκδικήσαμε δάφνες ή μερίδιο στην επιτυχία.
Και αυτό, δυστυχώς, το έκαναν στη συνέχεια άλλοι ,από την πολιτική ηγεσία αλλά και από διάφορους άλλους χώρους ,για προσωπικό ή συλλογικό όφελος.
Εμείς ζητήσαμε μόνο να αναγνωριστεί μια απλή πραγματικότητα:
Ότι οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στα σύνορα, κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται τον τόπο τους, πάντοτε μέσα στα όρια του νόμου.
Η καταδίκη του κτηνοτρόφου
δημιουργεί ένα σοβαρό ερώτημα που αφορά ολόκληρη την ακριτική κοινωνία.
Τι μήνυμα στέλνουμε στους ακρίτες;
Τι θα πούμε αύριο στον αγρότη, στον κτηνοτρόφο και στον κάτοικο του Έβρου όταν ξαναβρεθεί αντιμέτωπος με μια δύσκολη κατάσταση;
Να σταθεί στην πρώτη γραμμή;
Ή να φοβηθεί ότι μπορεί αύριο να βρεθεί κατηγορούμενος από την ίδια του την χώρα επειδή προσπάθησε να προστατεύσει τον τόπο του και την χώρα του ;
Η Πολιτεία οφείλει να απαντήσει με σαφήνεια.
Γιατί δεν μπορεί από τη μία πλευρά να ζητά από τους ανθρώπους του Έβρου να παραμένουν στον τόπο τους, να κρατούν ζωντανή την ακριτική ύπαιθρο και να αποτελούν το ζωντανό κύτταρο της παραμεθορίου και από την άλλη, στην πρώτη δύσκολη στιγμή, να τους αδειάζει και να τους αφήνει να αισθάνονται μόνοι και εκτεθειμένοι.
Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν αμφισβητούμε τη Δικαιοσύνη και σεβόμαστε τις αποφάσεις των δικαστηρίων.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε την απογοήτευση και τον προβληματισμό μας για μια απόφαση που αγγίζει βαθιά όλους μας .
Και υπάρχει κάτι που ίσως δεν μπορούν να αντιληφθούν και να κατανοήσουν ούτε εκείνοι που έστειλαν έναν κτηνοτρόφο στο εδώλιο, αλλά ούτε και ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας,ποια θα μπορούσε να ήταν η εξέλιξη των γεγονότων εάν δεν υπήρχαν εκείνοι οι λίγοι άνθρωποι της υπαίθρου που από την πρώτη στιγμή έτρεξαν στο ποτάμι και στάθηκαν μπροστά, βάζοντας τα ίδια τους τα σώματα ως ασπίδα προστασίας για τη χώρα.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν περίμεναν ανταλλάγματα.
Δεν περίμεναν αξιώματα.
Δεν περίμεναν αναγνώριση.
Έκαναν αυτό που πίστευαν ότι έπρεπε να κάνουν.
Και ίσως αυτό είναι το πιο οδυνηρό σήμερα.
Η αγάπη για την πατρίδα μάς οδήγησε τότε ακόμη και στην επιλογή να μη μιλήσουμε δημόσια για όλα όσα πραγματικά συνέβησαν.
Ακόμη και μέσα στη δικαστική διαδικασία, επιλέξαμε να αφήσουμε απροστάτευτους τους εαυτούς μας κρατώντας τα γεγονότα θαμμένα στις μνήμες και στις καρδιές μας.
Όχι γιατί τα ξεχάσαμε.
Αλλά γιατί θεωρούμε ότι η πατρίδα και η ενότητα του τόπου είναι πάνω από την προσωπική μας δικαίωση.
Όσα εμπόδια και αν μας βάλετε.
Όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζουμε.
Όσες φορές και αν μας κάνετε να αισθανθούμε ότι ο αγώνας μας δεν αναγνωρίζεται.
Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε εδώ.
Στην πινέζα .
Στα χωράφια μας.
Στα κοπάδια μας.
Στα χωριά μας.
Στα σύνορα.
Γιατί ο Έβρος δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη.
Είναι ο τόπος μας.
Είναι η ζωή μας.
Είναι η πατρίδα μας»
