Ο σπουδαίος ρόλος των δασεργατών στις φωτιές του Αυγούστου
Της Κικής Ηπειρώτου
Ξεκινά στις 29 Ιανουαρίου η θεωρητική εκπαίδευση 34 νεοεισερχόμενων δασεργατών του Έβρου. 20 συμμετέχοντες στο πρόγραμμα προέρχονται από τους δασικούς συνεταιρισμούς του Σιδηροχωρίου, Μεγάλου Δερείου, Σιδηρού, Πετρολόφου και Κορύμβου και 14 άτομα από τους δασικούς συνεταιρισμούς Μεσημβρίας, Ατάρνης, Καβησού, Λεπτοκαρυάς, Σαμοθράκης, Αλεξανδρούπολης.
Η εκπαίδευση θα διαρκέσει 10 μέρες και στο τέλος της οι εκπαιδευόμενοι θα δώσουν εξετάσεις. Τόπος διεξαγωγής των μαθημάτων για τους συμμετέχοντες από την περιοχή Σουφλίου θα είναι οι εγκαταστάσεις του Συλλόγου Σιδηροχωρίου, ενώ για τους συμμετέχοντες από την περιοχή Αλεξανδρούπολης η αίθουσα του Δασικού φυτωρίου Αλεξανδρούπολης. Η παρακολούθηση της θεωρητικής εκπαίδευσης είναι υποχρεωτική και χωρίς δικαίωμα απουσιών, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις προσκομίζοντας τα απαιτούμενα δικαιολογητικά.
Μεταξύ των αντικειμένων που θα διδαχθούν οι εκπαιδευόμενοι από υπαλλήλους των Δασαρχείων του Έβρου είναι η διάρθρωση της δασικής υπηρεσίας, οι αρμοδιότητες και τα καθήκοντα των δασικών υπαλλήλων, κάποια γενικά στοιχεία για τη δασική νομοθεσία, για την προστασία και διαχείριση δασών, για τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις, για τα μέσα και εργαλεία στις υλοτομικές εργασίες, για τους κανόνες γύρω από την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων στο δάσος, για τις υποχρεώσεις των υλοτόμων, για τις υλοτομικές εργασίες, την προστασία βλάστησης από φθορές κατά τις υλοτομικές και λοιπές εργασίες, τη διατήρηση δένδρων για ενίσχυση της βιοποικιλότητας κτλ.
Ο σπουδαίος ρόλος των δασεργατών στις φωτιές του Αυγούστου
Ένα τηλεφώνημα του Δασάρχη Αλεξανδρούπολης Γιώργου Πιστόλα για βοήθεια στη μεγάλη πυρκαγιά του Έβρου ήταν αρκετό για να βρεθούν στο «πόδι» οι κάτοικοι του Σιδηροχωρίου και του Πενταλόφου στο κεντρικό ορεινό τμήμα του Έβρου. Όπως έγραψε το Εθνος, τον περασμένο Σεπτέμβρη, λίγο μετά την πύρινη λαίλαπα που κατέκαψε το 17% του νομού Έβρου, περισσότεροι από 40 Πομάκοι δασεργάτες -μέσα σε λίγα λεπτά- κουβαλώντας τσάπες, τσουγκράνες, φτυάρια, αλυσοπρίονα κλάρες δέντρων και άλλα αυτοσχέδια εργαλεία, χωρίς μάσκες και γυαλιά για τον καπνό και με βασικό τους όπλο την εμπειρία τους, βούτηξαν κυριολεκτικά μέσα στις φωτιές.
Αψηφώντας τον κίνδυνο, έδωσαν μάχη μέρα-νύχτα καταφέρνοντας να σώσουν με την καθοδήγηση – συνδρομή δύο δασικών υπαλλήλων (δασολόγου και δασοπόνου) και την υποστήριξη άλλοτε ενός και άλλοτε δύο πυροσβεστικών οχημάτων παραγωγικό δάσος τουλάχιστον 100.000 στρεμμάτων αλλά και να μην επεκταθεί η καταστροφή και σε άλλες εκτάσεις ή στη Βουλγαρία. Πίσω από την προσπάθεια βρίσκονται οι υλοτόμοι των Δασικών Συνεταιρισμών Εργασίας (ΔΑΣΕ) Σιδηροχωρίου και Πετρολόφου οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε δύο από τα Πομακοχώρια του Έβρου που κατοικούνται από ανθρώπους οι οποίοι ζουν από την ξυλεία.
Οι άνθρωποι αυτοί, με την καθοδήγηση-συνδρομή δύο δασικών υπαλλήλων (Δασολόγου και Δασοπόνου) και την υποστήριξη άλλοτε ενός και άλλοτε δύο πυροσβεστικών οχημάτων, κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ζώνη ανάσχεσης στον άξονα Καλλιθέα – Διασταύρωση Σανιδοχωρίου (Ταχτατζικ) – ύψωμα Κούτρα – Τρεις Βρύσες και ακόμα παραπέρα, σε μήκος πλέον των 10 χιλιομέτρων. Ήταν ανελλιπώς στο μέτωπο της φωτιάς επί έξι μερόνυχτα, 40 άτομα με εναλλαγές, με τους δασικούς υπαλλήλους και το πυροσβεστικό όχημα πάντα από κοντά.
Οι δασεργάτες μπήκαν μέσα σε αυτή την περιοχή και έκαναν μια μεγάλη ζώνη, χρησιμοποιώντας χειροκίνητα μέσα κατάφεραν να ελέγξουν το «καμένο-άκαυτο». Αυτό που κατάφεραν ήταν να δημιουργηθεί μια μεγάλη ζώνη καμένη η οποία αποτελούσε την ζώνη ανάσχεσης στη φωτιά που ερχόταν από πάνω.
Ζητούμενο, όπως σημειώνουν τόσο οι δασεργάτες όσο και ο Δασάρχης, είναι η στήριξη των συνεταιρισμών. Οι άνθρωποι που δουλεύουν μέσα στο δάσος το ξέρουν. Τόσο οι υλοτόμοι, όσο και οι κτηνοτρόφοι έχουν καθημερινή επαφή με το δάσος. Η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής τους είναι συνδεδεμένα με το δάσος.
«Αυτό το πράγμα το είχαμε και στο νότιο Έβρο. Απλώς σιγά, σιγά αυτό εκλείπει, γιατί λιγοστεύουν οι δουλειές και τα χρήματα που έχουν τα δασικά επαγγέλματα. Ένας συνεταιρισμός είχε 50 μέλη και τώρα έχει 10, ακολουθώντας μια πτωτική πορεία μέχρι να σβήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί, δυστυχώς, χρόνο με τον χρόνο μειώνονται και αναζητούν άλλους χώρους εργασίας. Αυτούς τους ανθρώπους που έχουν αυτήν την σχέση με το βουνό πρέπει να τους ενισχύσουμε για να μείνουν οι νέοι εκεί. Τους χρειαζόμαστε, είναι υποχρέωσή μας να τους υποστηρίξουμε για να μείνουν στο τόπο τους και να κάνουν αυτό που πρέπει, αυτό που χρόνια γνωρίζουν καλά. Και αν είχαμε ανθρώπους που γνώριζαν την περιοχή που δραστηριοποιούνται εκεί μέσα θα ήταν οι πρώτοι που θα λειτουργούσαν κατασβεστικά στη φωτιά» αναφέρει στο ethnos.gr ο Δασάρχης Αλεξανδρούπολης Γιώργος Πιστόλας.
Πηγή: gnomionline.gr
