Του Δημοσθένη Π. Δούκα.
Το Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης Αλεξανδρούπολης, υπό την αιγίδα της Ένωσης Πολιτιστικών Φορέων Έβρου (Ε.ΠΟ.Φ.Ε.), οργανώνουν σήμερα εκδήλωση παρουσίασης των δύο ποιητικών συλλογών της Ρίτσας Σκουταριώτη, με τίτλους «Το άρωμα του γιασεμιού» και «Χαμένη Αθωότητα», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Γερμανός.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025 και ώρα 19:00, στον φιλόξενο χώρο του Café “Αυλή” (Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 16, Αλεξανδρούπολη).
Στην παρουσίαση θα συμμετέχουν οι:
Ηλίας Ζιάκας, ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής,
Ειρήνη Αρχοντίδου, φιλόλογος,
οι οποίοι θα προσεγγίσουν το έργο της ποιήτριας μέσα από τη δική τους επιστημονική και φιλολογική ματιά.Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα παρουσιαστούν και μελοποιημένα ποιήματα της δημιουργού, προσφέροντας στο κοινό μια πολυδιάστατη εμπειρία λόγου και μουσικής.
Η χαμένη αθωότητα της Ρίτσας οδηγεί στην ανευρεθείσα ουτοπία. Όχι του Τόμας Μορ. Αλλά του έρωτα. Μέσω της ανασηματοσιοδότησης της πολυτρόπου ποιητικής της αρμονίας, επιχειρεί να αιχμαλωτίσει το άφατο , το άρρητο και το άχρονο της ερωτικής απωλεσθείσας επιθυμίας.
Η ποιητική οντολογική της κατάθεση , που συγκρούεται με το ποταπό, το χυδαίο, το βραχύβιο, συγκροτεί μια εξαιρετικά ελκυστική ποιητική ιδιοπροσωπία, με εσωτερικό ρυθμό και αρμονία που είναι οδοδείκτης για το φως. Το οραματικό πολυφωνικό ποιητικό σύμπαν της παράγει μια ερωτική λεκτική και εικονική ευταξία, ένα κήπο ολάνθιστο, μυριστικό, πολύχρωμο, που σε περιμένει να τον τρυγήσεις.
Στα εξώφυλλα των βιβλίων της κυριαρχούν οι θεραπευτικές επιδράσεις στην ψυχή των λουλουδιών αφού τα λουλούδια γίνονται και μετωνυμία του φωτός, όπως χαρακτηριστικά το γιασεμί,με την παντοδύναμη λευκότητά του και τις μεταφορικές και συμβολικές χρήσεις του. Αφού το γιασεμί είναι σύμβολο της αγνότητας, της απλότητας, της ταπεινότητας. Στην αρχαιότητα είχε συνδεθεί με τη θεά Αφροδίτη , την επιτομή της ομορφιάς και του έρωτα.
Αναδεικνύει όπως η Έμιλυ Ντίκινσον τα γυναικεία χείλη , σύμβολα της ζωής, του πάθους, της επιθυμίας ακολουθώντας τη σκέψη του Κίρκεγκωρ: «Αυτό είναι το βαθύ μυστήριο της αθωότητας, ότι είναι ταυτόχρονα και αγωνία»
Μαζί με την χαμένη αθωότητα, το ποιητικό υποκείμενο της Ρίτσας παραπέμπει, όπως και η Μαρία Πολυδούρη, και στην πρόωρα χαμένη ομορφιά και τόλμης, γιατί η αισθητική της γραφής της αρδεύει από την αισθητική της ύπαρξης. Η ποίηση του ανεκπλήρωτου έρωτα στέκεται όρθια απέναντι στη γοητεία του πρόσκαιρου, του εφήμερου.
