Του Δημοσθένη Π. Δούκα.

Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία οι βάσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας τέθηκαν από το εργατικό κίνημα το 1908, όταν 15.000 γυναίκες διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη διεκδικώντας μικρότερο ωράριο εργασίας, καλύτερες αμοιβές αλλά και δικαίωμα ψήφου.

Το μωβ, το πράσινο και το λευκό είναι τα χρώματα της Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αφού «το μωβ σηματοδοτεί τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα. Το λευκό αντιπροσωπεύει την αγνότητα».

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA) και του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων περίπου μία στις τρεις γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βιώσει κάποια μορφή βίας στη ζωή της. Η μελέτη αναφέρει ότι σχεδόν το 30% των γυναικών έχουν υποστεί ταπείνωση, απειλές ή ελεγκτική συμπεριφορά από σύντροφο, ενώ περίπου μία στις δέκα έχει τραυματιστεί από τον σύντροφό της. Επιπλέον, το 17,2% των γυναικών δηλώνει ότι έχει υποστεί σεξουαλική βία.

Η έρευνα καταγράφει επίσης αύξηση της διαδικτυακής βίας, με το 8,5% των γυναικών να αναφέρουν ότι έχουν πέσει θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού και το 10,2% να έχουν παρακολουθηθεί ή παρενοχληθεί στο διαδίκτυο από τον σύντροφό τους.

Μόνο ένα μικρό ποσοστό θυμάτων καταφεύγει στις αρχές: το 6,1% των θυμάτων κακοποίησης από σύντροφο και το 11,3% όσων δέχονται επίθεση από μη σύντροφο αναφέρουν το περιστατικό στην αστυνομία. Η ντροπή, ο φόβος, η αυτοκατηγορία και η δυσπιστία απέναντι στις αρχές εξηγούν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη σιωπή. Όλα αυτά τεκμηριώνουν ότι ο εορτασμός ετησίως της Ημέρας της Γυναίκας πρέπει ν
αναδεικνύει τον σεβασμό του δικαιώματος αυτοδιάθεσης, αυτοπροσδιορισμού και αντιπροσώπευσης όλων των γυναικών ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, ηλικίας, σεξουαλικής ταυτότητας, γλώσσας, τάξης, εργασίας και εκπαίδευσης,την κατάργηση της πατριαρχίας και του σεξισμού.

Όλα αυτά όμως τ’ αγνοούν ή τα περιφρονούν ,η περιφερειακή και οι δημοτικές επιτροπές ισότητας των Δήμων του Έβρου, οι γυναικείες συλλογικές εκφράσεις και οι τοπικές συλλογικότητες όπως ο Σύλλογος Γυναικών , η Ένωση Γυναικών Ελλάδας, ο Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων, οι «Θυγατέρες της Πηνελόπης» κ.α.

Γι αυτό ο σχεδιασμός των εκδηλώσεων-δράσεων τους για την φετινή ημέρα της Γυναίκας ξεχειλίζουν από πομπώδεις γραφικότητες, ευφάνταστα δρώμενα, κοινοτοπίες και καφενόβιες βεβαιότητες, τραγούδια και χορούς. Γίνονται μόνο για να βγουν οι τοπικές <φεμινίστριες> δεκάδες φωτογραφίες με στόχο να τις αναρτήσουν στα social media, να στείλουν δελτία τύπου προβολής τους, να βγάλουν δεκάρικους λόγους.

Αν θέλουν ν αποδείξουν ότι είναι ευαίσθητες και αντιλαμβάνονται ποια είναι τα θέματα αιχμής του γυναικείου κινήματος , θα έπρεπε να στοχασθούν επάνω στο μείζον θέμα των γυναικών του ΙΡΑΝ

Υπενθυμίζει ότι η εξέγερση για τη Μαχσά Αμινί, το «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», «γεννήθηκε από την οργή για τη δολοφονία μιας αθώας 22χρονης επειδή δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ». Τότε «οι άνθρωποι που βγήκαν στον δρόμο στήριζαν κυρίως τα ανθρώπινα δικαιώματα με έμφαση στα δικαιώματα των γυναικών».

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα στις ,φεμινίστριες> της Δύσης . Ο ίδιος λόγος που ορθώς μιλά για δικαιώματα, φεμινισμό, αυτοδιάθεση και ελευθερία του σώματος εμφανίζεται διστακτικός όταν γυναίκες και νέοι στο Ιράν πληρώνουν αυτά τα αιτήματα με το αίμα τους.

Η ίδια ευαισθησία που κινητοποιείται για κάθε μορφή «συστημικής βίας» στη Δύση εξατμίζεται όταν η βία ασκείται από ένα καθεστώς που δεν χωρά εύκολα στο απλουστευτικό δίπολο Δύση-αντίπαλοί της.

Οι Ιρανές γυναίκες αρνούνται να γίνουν θύματα και αμφισβητούν την άρχουσα τάξη με το σώμα τους, με την ίδια τους την ύπαρξη. Το ρίσκο που αναλαμβάνουν αυτές οι γυναίκες είναι τεράστιο. Κάθε γυναίκα που βγαίνει στον δρόμο με δυτικά ρούχα, που αποκαλύπτει τα μαλλιά της, που αρνείται τη χιτζάμπ – αποδεικνύει με το σώμα της πόσο ο προσωπικός πόνος είναι συλλογικός. Τώρα, κοιτάζοντας τις διαμαρτυρίες στο Ιράν, μπορεί να ειπωθεί ότι οι Ιρανές γυναίκες με τα αχτένιστα μαλλιά, τσιγάρο στο στόμα και αντί για αναπτήρα – αυτή, τη φλεγόμενη εικόνα του Ιρανού Προέδρου, μπορούν να οδηγήσουν στη λύτρωση τη δική τους και του λαού τους.

Οι γυναίκες στη Μέση Ανατολή, το Αφγανιστάν και την Ουκρανία αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους εν μέσω πολέμου και βία. Οι γυναίκες και κορίτσια στο Σουδάν απαγάγονται και βιάζονται σε περιοχές που ελέγχονται από τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης . Γι αυτές τις γυναίκες ποιες γυναίκες της Δύσης θα μιλήσουν?

Στις εκδηλώσεις που θα γίνουν σε όλο τον Έβρο , να δούμε αν θα γίνει σε κάποια αναφορά στην δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη στις 28 Νοεμβρίου 2018, σε ηλικία 21 ετών. Μικροκοινωνίες, μικροπολιτική, μικροσυνειδήσεις και μικροί, αλλά «ισχυροί» άνθρωποι, ζυγίστηκαν όλοι στην υπόθεση της Ελένης.Και αν υπάρχει ένας λόγος που η Ελένη δεν ξεχνιέται, είναι ακριβώς αυτός: βιασμένη, βασανισμένη και πεταμένη στα βράχια, παραμένει φάρος αλήθειας και δικαιοσύνης. Όσο κι αν κλείνουμε τα μάτια, αυτό το φως είναι ισχυρότερο.

Οι <ευαίσθητες> κυρίες της Αλεξανδρούπολης και των άλλων πόλεων του Έβρου θα βρουν λίγο χρόνο, μέσα στην ευωχία των εκδηλώσεων τους, να αναφερθούν και να κινητοποιηθούν υπέρ των ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΠΑΙΤΩΝ που με τα παιδιά τους αγκαλιά ζητιανεύουν κυρίως έξω από super markets .Ή για αυτές οι συγκεκριμένες γυναίκες είναι αόρατες, λόγω <φεμινιστικού> στραβισμού?

Ακόμη και τα δικαιώματα των εργαζομένων γυναικών στο σεξ και τα αιτήματά τους για νομική αναγνώριση, εργασιακή ασφάλεια και εγγυημένη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης είναι κρίσιμο θέμα αναστοχασμού σε εκδηλώσεις για την Γυναίκα.. Σε μία εποχή όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα θεωρούνται αυτονόητα, οι σεξεργάτριες συνεχίζουν να αγωνίζονται με στόχο τη θεσμική προστασία, την ισότιμη μεταχείριση και την κοινωνική αποδοχή.

Από τον χυλό των εορταστικών δρωμένων του εορτασμού της Ημέρας της Γυναίκας , ξεχωρίζουν δύο δράσεις που έχουν ιδιαίτερη συμβολική και ουσιαστική σημασία.

-Η θεατρική παράσταση «Μη με ντύνεις με σιωπή», που οργανώνουν ο Δήμος Αλεξανδρούπολης και το Συμβουλευτικό Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών- Θυμάτων Βίας του Δήμου Αλεξανδρούπολης .
-Η δράση<< Χαρίζεις κάτι μικρό, προσφέρεις κάτι μεγάλο:-Χαρίζω – Δωρίζω» στον Δήμο Αλεξανδρούπολης

Πρόκειται για πρωτοβουλία του Δήμου Αλεξανδρούπολης, που σε συνεργασία με ομάδες και συλλογικότητες της πόλης , ενισχύει την προσφορά, την αλληλεγγύη και τη συμπερίληψη μέσα από την αξιοποίηση της ψηφιακής πλατφόρμας του Δήμου.

Η πρωτοβουλία στοχεύει στη στήριξη ευάλωτων συμπολιτών μας, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη να προσφέρει είδη που δεν χρειάζεται, αλλά μπορούν να καλύψουν ουσιαστικές ανάγκες άλλων συνανθρώπων μας. Με αυτόν τον τρόπο, προάγεται η κοινωνική συνοχή, ενισχύεται το πνεύμα εθελοντισμού και καλλιεργείται μια κουλτούρα επαναχρησιμοποίησης και βιωσιμότητας.

Οι εορτάζουσες την Κυριακή στον Έβρο καλό να θυμούνται το ρητό <<Σκέψου Παγκόσμια, Δράσε Τοπικά>>. Δεν είναι τυχαίο, ούτε ευκαιριακό.