Γεννημένη ως αγόρι, που άκουγε στο όνομα Περικλής Βακαλίδης, το 1950 στις Φέρες του Έβρου, η Ελισάβετ Βακαλίδου (γνωστή με το όνομα Μπέττυ) είναι Ελληνίδα τρανσέξουαλ και ένα από τα γνωστότερα διεμφυλικά άτομα στην Ελλάδα, που πρόβαλλε δημοσίως την ταυτότητά της και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και των παρενδυτικών. Από τις πρώτες δυναμικές ακτιβίστριες, συγγραφέας δύο πολυσυζητημένων βιβλίων αλλά και ταλαντούχα ηθοποιός.

Το τελευταίο από τα πέντε αγόρια της οικογένειας, βίωσε την κακοποίηση και τον εξευτελισμό από την παιδική της ηλικία, μέχρι που κλείστηκε σε αναμορφωτήριο με την κατηγορία της αλητείας. Η οικογένειά της δεν τη δέχτηκε ποτέ, διακόπτοντας απόλυτα και οριστικά κάθε επαφή μαζί της. “Μια φορά θυμάμαι με κρέμασαν ανάποδα, σε κάτι γάντζους που βάζαμε τα πεπόνια. Στη θέση τους κρέμαγαν εμένα ανάποδα και ξανά ξύλο.” (Πηγή : Down Town)

Στις φυλακές ανηλίκων μελέτησε όλους τους μεγάλους λογοτέχνες και προσπάθησε να τελειώσει το σχολείο, όμως δεν κατάφερε να αποφοιτήσει. Με την έξοδο από το αναμορφωτήριο, δούλεψε σε φορτηγά καράβια, πέρασε κάποιο διάστημα στη Νέα Υόρκη και το 1972 επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα.

Από το 1974 δούλεψε παράνομα ως εκδιδόμενη, αφού η πορνεία αποτελούσε μονόδρομο για τα τρανς άτομα της εποχής, έχοντας ως αποκούμπι το διάβασμα, τον κινηματογράφο και το θέατρο. “Δεν υπάρχει άλλη δουλειά που κάποιος εισχωρεί τόσο βίαια, σαν τρυπάνι, στο σώμα και την ψυχή σου.” (Πηγή : Καθημερινή)

Όπως εξήγησε, αναγκάστηκε να βγει στο πεζοδρόμιο για να ζήσει: «Η πορνεία αλλοτριώνει, σε κάνει να μην νοιάζεσαι για τίποτα. Ξεχνάς το λεξιλόγιό σου. Η δουλειά έχει μία χυδαιότητα που αποτυπώνεται στα μάτια σου, στο πρόσωπό σου. Το αντίδοτό μου στην πορνεία ήταν το διάβασμα, ο κινηματογράφος και το θέατρο. (Πηγή : εκπομπή The2night Show)

“Απολάμβανα μια παράσταση στο θέατρο ή μια ταινία στον κινηματογράφο και μετά πήγαινα στη Συγγρού και δούλευα μηχανικά. Ήμουν αλλού, σε αυτό που είχα δει, στον Χορν, στη Λαμπέτη… Ήταν μεγάλη διέξοδος για μένα. Έτσι εξισορροπούσα τη φρίκη της δουλειάς.” (Πηγή : εκπομπή Φλερτ)

Το 1977 πρωτοστάτησε μαζί με το Α.Κ.Ο.Ε. (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας), στις κινητοποιήσεις ενάντια  στο νομοσχέδιο «Περί της εξ αφροδισίων νόσων προστασίας και ρυθμίσεις συναφών θεμάτων», εκφωνώντας μάλιστα και την κεντρική ομιλία στη μεγάλη συγκέντρωση τρανς και ομοφυλόφιλων που διοργανώθηκε στο θέατρο Λουζιτάνια.

Ακολούθησε η αυτοβιογραφία της, κείμενο που χαρακτηρίστηκε άσεμνο και τάραξε τα δημόσια ήθη της εποχής, αλλά έγινε και μεγάλη εκδοτική επιτυχία, με τις κριτικές να είναι διθυραμβικές.

Το βιβλίο διασκευάστηκε σε ταινία μικρού μήκους από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Σταύρακα, με τίτλο “Μπέττυ” (1979), στην οποία πρωταγωνιστούσε η ίδια, αποσπώντας μάλιστα και βραβεία. Ένα χρόνο μετά εκδίδει το «Πόσο πάει;» εξιστορώντας τις τραγικές ζωές τεσσάρων τρανς.

Το 1984, προς έκπληξη όλων, προχώρησε σε εγχείρηση διόρθωσης φύλου στην Καζαμπλάνκα και απομακρύνθηκε πλέον από τους κοινωνικούς αγώνες, ενώ συνέχισε να εργάζεται σε οίκους ανοχής ανά την Ελλάδα μέχρι το 2000, οπότε και εγκατέλειψε οριστικά το επάγγελμα.

 Παράλληλα ξεκίνησε πορεία στο θέατρο και στον κινηματογράφο που φτάνει ως τις μέρες μας. «Πρόσωπα φυσικά και αλλόκοτα», «Αμάραντα», «Οιδίπους Τύραννος» , «Κόκκινα Φανάρια»  ,είναι μερικές μόνο από τις επιτυχίες της στο θεατρικό σανίδι, ενώ το 2009 η συμμετοχή της στην ταινία “Στρέλλα” του Πάνου Κούτρα, της χάρισε την υποψηφιότητα β’ γυναικείου ρόλου στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Σήμερα, έχοντας δει και έχοντας ζήσει τα πάντα, χωρίς να την καταπιεί ο υπόκοσμος, δηλώνει πως η ψυχή της έχει ηρεμήσει αρκετά και οραματίζεται με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον. “Το βράδυ κοιμάμαι ήσυχα, χωρίς χάπια και χωρίς σκελετούς στην ντουλάπα. Μόνο αγαπησιάρικες αναμνήσεις έχω στα συρτάρια μου.”(Πηγή : Down Town)