Με αφορμή τα τέσσερα σκυλιά, που βρέθηκαν στην Παλαγία Αλεξανδρούπολης, νεκρά και πεταμένα σε χωράφια, μέσα σε σακούλες σκουπιδιών.

Στην καρδιά μιας κοινωνίας που καυχιέται για την πρόοδό της και τις ανθρωπιστικές της αξίες, μια σκοτεινή πραγματικότητα συνεχίζει να σκιάζει τον πολιτισμό μας: η κακοποίηση των ζώων. Είτε πρόκειται για κατοικίδια που ζουν δεμένα χωρίς φαγητό και νερό, είτε για άγρια ζώα που βασανίζονται για “διασκέδαση”, η βία εναντίον των ανυπεράσπιστων αυτών πλασμάτων είναι ένα έγκλημα που συχνά αποσιωπάται , μα ποτέ δεν είναι ανώδυνο.

Η καθημερινότητα της κακοποίησης

Στην Ελλάδα, καταγράφονται χιλιάδες περιστατικά κακοποίησης ζώων κάθε χρόνο. Εγκαταλελειμμένα σκυλιά και γάτες στους δρόμους, ξυλοδαρμοί, φόλες, αλυσόδετα ζώα που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες , οι εικόνες αυτές δεν είναι σπάνιες, ούτε συμβαίνουν μακριά μας. Είναι δίπλα μας. Σε αυλές, σε γειτονιές, σε χωριά και πόλεις.

Η κακοποίηση δεν είναι πάντα ορατή. Συχνά εκδηλώνεται με την αδιαφορία: όταν δεν παρέχεται επαρκής τροφή, καθαρό νερό ή ιατρική φροντίδα. Όταν τα ζώα ζουν σε κλουβιά γεμάτα ακαθαρσίες. Όταν μεγαλώνουν σε κυνομαχίες ή εκτροφές χωρίς καμία ηθική ή νομική βάση.

Το νομικό πλαίσιο και οι ελλείψεις

Η ελληνική νομοθεσία, ιδίως μετά την αυστηροποίηση των ποινών για την κακοποίηση ζώων, έχει κάνει βήματα προόδου. Το 2020, η κακοποίηση ορίστηκε ως κακούργημα με δυνατότητα επιβολής πολυετών ποινών φυλάκισης. Ωστόσο, ο δρόμος από τη θεωρία στην πράξη παραμένει δύσβατος. Η εφαρμογή των νόμων είναι αργή, η αστυνόμευση ανεπαρκής, και οι δράστες συχνά μένουν ατιμώρητοι.

Παιδεία και ευαισθητοποίηση

Η ρίζα του προβλήματος δεν είναι μόνο νομική , είναι κυρίως πολιτισμική και παιδαγωγική. Η έλλειψη φιλοζωικής παιδείας από το σχολείο έως την οικογένεια συμβάλλει στην αναπαραγωγή νοοτροπιών που βλέπουν τα ζώα ως αντικείμενα, όχι ως έμβια όντα με ανάγκες και συναισθήματα.

Μόνο μέσω της εκπαίδευσης μπορεί να καλλιεργηθεί ο σεβασμός. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά, και στους ενήλικες, ότι η φροντίδα ενός ζώου δεν είναι επιλογή , είναι ευθύνη. Και πως η σιωπή απέναντι στην κακοποίηση είναι συνενοχή.

Ο ρόλος της κοινωνίας και των ΜΜΕ

Τα ΜΜΕ, οι δήμοι, οι φιλοζωικές οργανώσεις και οι πολίτες έχουν χρέος να φέρνουν στο φως κάθε περιστατικό κακοποίησης. Η δημοσιοποίηση τέτοιων γεγονότων δεν είναι μόνο καταγγελία· είναι αφύπνιση. Είναι πίεση για αλλαγή.

Η κοινωνία μας κρίνεται από τον τρόπο που μεταχειρίζεται τους πιο ανυπεράσπιστους. Και σε αυτό το κριτήριο, έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε.

Γιατί να ενδιαφερθούμε;
Επειδή κάθε ζώο που πονάει, κάθε μάτια που κοιτούν γεμάτα φόβο, μας θυμίζουν πως ο πολιτισμός δεν μετριέται με τεχνολογίες ή οικονομικά μεγέθη, αλλά με το πόσο σεβόμαστε τη ζωή , όποια μορφή κι αν αυτή έχει.

Β.Μ.

Κάθε Τρίτη στις 7.00- Τα ζωα στο προσκήνιο.

Συμβουλές, προτάσεις και ιστορίες από όλους και για όλους τους φιλόζωους.

Στείλτε μας και την δική σας ιστορία! ( [email protected])