Ζούμε πια, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι, στο Κυβερνοδιάστημα (Cyberspace). Ο όρος ανήκει στον William Gibson, όπου όλα τα μέσα, ακουστικά, οπτικά, τηλεφωνικά, τηλεοπτικά, κεραίες και δορυφόροι συνιστούν το αχανές αυτό διάστημα. Η τεχνολογία και η πληροφορική έχει γίνει μόδα που λίγοι την καταλαβαίνουν μα πολλοί την φορούν «καμαρωτοί».

Στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο λοιπόν, όπου η κυκλοφορία των εντύπων είναι περιορισμένη έως και απαγορευτική αφού η εισβολή του «ψηφιακού λόγου» έχει εκτοπίσει από τον δημόσιο βίο το χαρτί, όσοι επιμένουν να εκδίδουν περιοδικά με την παραδοσιακή έντυπη μορφή, μοιάζουν «Δον Κιχώτες» που διακινούν τα οράματα, τον στοχασμό και την γραφή τους με έναν τρόπο που παραμένει ελκυστικός, γοητευτικός και τώρα πια ανατρεπτικός.

Η καλύτερη απόδειξη αυτής της ευαισθησίας που επιμένει είναι το πολύτιμο τριμηνιαίο περιοδικό του Συλλόγου Αλεξανδρουπολιτών Αττικής, «Ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης», το οποίο αισίως κυκλοφόρησε το 87ο τεύχος του.
Πρόκειται για ένα περιοδικό που λειτουργεί ως θησαυροφυλάκιο της μνήμης ατομικής και συλλογικής, ως ένα τραίνο σωτηρίας που κάθε βαγόνι του είναι γεμάτο με πολύτιμες παρακαταθήκες, ως μια κορυφογραμμή και σηματοδότης της Αλεξανδρούπολης.

Από τα πλούσια και ενδιαφέροντα περιεχόμενα του τεύχους επισημαίνουμε το τεκμηριωμένο άρθρο του Π.Αθανασιάδη<Τα παρασκήνια της Λωζάνης το 1923>, το κείμενο του Θ.Ορδουμποζάνη <Συμπληρώθηκαν 160 χρόνια από την ανεύρεση της ΝΙΚΗΣ της Σαμοθράκης>, το ενδιαφέρον άρθρο του Π.Αλεπάκου <Οι πρώτοι δικηγόροι στη Αλεξανδρούπολη>, το επιστημονικό κείμενο του Γ.Ιωαννίδη<Ο Έβρος αύριο>.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις σελίδες που αφιερώνει το περιοδικό στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην Αλεξανδρούπολη και στις παρουσιάσεις καλλιτεχνών και δημιουργών της πόλης.
Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους αποτυπώνουν φωτογραφίες από τις φωτιές στον Έβρο.