Του Δημοσθένη Π. Δούκα.
Σε ολόκληρα χωριά και πόλεις του Έβρου δεν έγινε ούτε μία γέννηση το πρώτο δίμηνο του έτους! Ούτε μία. Η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική και τα στοιχεία που δημοσίευσε το Υπουργείο Εσωτερικών αποτελούν μια – δυστυχώς τραγική- φωτογραφία της στιγμής. Το δημογραφικό απειλεί την ίδια τη χώρα, τον Έβρο, την Θράκη.
Από τις 10 Δημοτικές Ενότητες του Έβρου το πρώτο δίμηνο του 2026 στις ΟΚΤΩ(!!!!!!!) δεν έγινε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ. Ο πίνακας που αναδημοσιεύουμε από τον ανάλογο του ΥΠΕΣ τεκμηριώνει ότι ο Έβρος καταρρέει δημογραφικά. Η δημογραφική παρακμή του Έβρου αποτελεί πλέον υπαρξιακό πρόβλημα.
Στις Δ.Ε . Τραϊανούπολης, Φερών, Βύσσας, Κυπρίνου, Ορεστιάδος, Τριγώνου, Σαμοθράκης και Σουφλίου δεν έγινε καμία γέννηση , σε αντίθεση με τους θανάτους. Γι αυτό απαιτείται μια εθνική στρατηγική για τη δημογραφική κρίση του Έβρου. Όχι αύριο, χθες!Ο πίνακας του υπουργείου Εσωτερικών αποτυπώνει με τα πιο μελανά χρώματα ένα νομό που γερνάει και πεθαίνει.
Τα κυβερνητικά «προγράμματα» που σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν απέτυχαν παταγωδώς . Δεν έγιναν αξιόπιστες ιεραρχήσεις των προβλημάτων και των αναγκών, δεν εντόπισαν ποια είναι τα κρίσιμα θέματα και προβλήματα του δημογραφικού προβλήματος και κινήθηκαν σε μια γραφική θεώρηση γελοίων επιδοματικών πολιτικών. Γιατί όπως γράφει και ο Β. Κοτζαμάνης ,η όποια δημογραφική πολιτική δεν συνίσταται στη συνάθροιση μέτρων ατάκτως ειρημένων και οι στόχοι της οφείλουν να είναι συμβατοί με τους στόχους «συγγενών» πολιτικών (αναπτυξιακής, κοινωνικής, οικονομικής κλπ.).
Οφείλουμε όμως ταυτόχρονα να επισημάνουμε ότι όπως έχει δείξει και η διεθνής εμπειρία, οι επιδοματικές πολιτικές έχουν άκρως περιορισμένη εμβέλεια και δεν έχουν ιδιαίτερα αποτελέσματα μεσο -μακροπροθεσμα εάν δεν έχει αρχίσει να δημιουργείται ένα ευνοϊκότατο περιβάλλον για την ανακοπή και την αναστροφή των όποιων ανεπιθύμητων δημογραφικών μας εξελίξεων. Η οικονομία , η επιχειρηματικότητα, οι επενδύσεις είναι η πηγή για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Το δημογραφικό πρόβλημα αναδεικνύει το όριο μιας κοινωνίας όπου η αναπαραγωγή αποσυνδέεται από τη θεσμική της ενσωμάτωση. Δεν πρόκειται απλώς για μείωση αριθμών, αλλά για αποδυνάμωση της ικανότητας της κοινωνίας να αναπαράγει τις ίδιες τις προϋποθέσεις ύπαρξής της. Η άνοδος των γεννήσεων προϋποθέτει, συνεπώς, την επαναθεμελίωση αυτής της σύνδεσης: την αποκατάσταση ενός πλαισίου όπου η δημιουργία οικογένειας καθίσταται όχι μόνο δυνατή, αλλά και συμβολικά και θεσμικά στηριγμένη. Μόνο τότε η αναπαραγωγή μπορεί να επανενταχθεί στον πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης και να πάψει να λειτουργεί ως πεδίο συρρίκνωσης και αβεβαιότητας. (Μανούσος Μαραγκουδάκης).
